Dirk Braeckman, Waarschotenaar in Venice

DB_KlaasGoris

©Klaas Goris

Dirk Braeckman is weliswaar niet een geboren maar wel een getogen Waarschotenaar. Eéntje in hart en nieren.
Zijn kinderjaren sleet hij rond het epicentrum van de Leest: de hechte buurt rond o.a. de sigarenfabriek van zijn ouders. En daar is hij nog altijd niet weg. Integendeel, waar toen de sigaren werden gemaakt, komen nu Dirks prints tot leven in de donkere kamer. Dirk is van kindsbeen af een rebel, een nachtmens, een einzelgänger. Iemand die beschouwend en nieuwsgierig in de wereld staat. Niet verwonderlijk dus dat hij koos voor een artistieke opleiding. Schilder wou hij worden. Jeugdvriend Willy Pauwels, een getalenteerd schilder, zette hem aan om eerst fotografie te studeren. Aan schilderen is hij nooit toegekomen. Een analoog fotograferende schilder, dat wel, met een eigen, zo herkenbare beeldtaal. Nochtans zie je hem zelden met een camera in de hand. Hij gaat niet op zoek naar beelden: ze overkomen hem.

KrisVenetie2

©Kris Van Peteghem

Hij behoort ongetwijfeld tot de top van de Belgische kunstscène. Dat bewijst hij eens te meer op de internationale kunstbiënnale van Venetië, de tweejaarlijkse hoogmis van de hedendaagse kunst. Het Belgische paviljoen in de Giardini, waar hij uiterst tactiel werk toont in een sublieme presentatie, oogt bijna sacraal. Zijn foto’s stralen enerzijds eenzaamheid en verstilling uit, maar anderzijds ook dreiging en gebalde energie. Iemand noemde ze terecht “unexploded bombs”. De beelden tonen vaak banale onderwerpen: een raam, een tapijt, een gordijn, een paar vrouwenbenen… . Maar ze tonen ook wat je niet ziet. Het kadreren bepaalt immers het beeld. Wat buiten de fotoranden valt zie je niet, maar het is er wel. Je voelt het onderhuids. De grijzen geven zich niet zo maar prijs. Integendeel, je moet moeite doen om ze te decoderen, te interpreteren en dieper, intenser te kijken. Zonder titel, enkel een code, laten ze de vrijheid aan de kijker om zelf in te vullen. De opnames, die soms jaren oud zijn, komen tot leven in de donkere kamer. Daar worden ze intensief bewerkt en zien de prints het levenslicht. Alleen het afgedrukte beeld is van tel.

KrisVenetie3

©Kris Van Peteghem

Soms wordt een bestaande foto opnieuw gefotografeerd waarbij het flitslicht pertinent aanwezig is op het nieuwe beeld. Bevreemdend. Ook ontstaan er reeksen door hetzelfde negatief telkens op een andere manier te bewerken. In Venetië is zo’n reeks van drie te zien van een zeegolf: telkens dezelfde golfslag maar steeds anders. Eén en al ingehouden spanning. Kleur duikt niet vaak op in Braeckman’s werk. Enkel als die voor hem functioneel is voor het beeld. Zijn melancholisch, intimistisch werk in zwart, wit en grijs is beslist niet makkelijk, maar zeer de moeite waard om steeds opnieuw te ontdekken en te beleven. Op de biënnale zetten zijn monumentale prints op barietpapier tot reflectie en stilte aan. Ze zijn dan ook een welkome verademing tussen de Venetiaanse kunstgekte! Het werk van Dirk is op de biënnale nog te bekijken tot 26 november 2017.

KrisVenetie6

©Kris Van Peteghem

Dichter bij huis is zijn werk uitzonderlijk te bewonderen in Herenhuis Reyniers, Kerkstraat 4, 9950 Waarschoot op zaterdag 24 en zondag 25 juni 2017, telkens van 13 uur tot 19 uur. Dit is een initiatief van De Gezinsbond Waarschoot als vervolg op de TTT in het Sociaal Huis. De toegang is gratis.

(Uitgelichte afbeelding: ©Stefaan Temmerman)


#wakker9950 {wAwA}

 

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s